hesheitme

HBD เจ๊รัลย้อนหลัง2วัน~!

YAHHAAAAAA!!!!~

ได้อ่านทั้งblack bustler<<<เขียนถูกรึเปล่าน่ะ

เล่ม 3

ราชานินจาเล่ม 7

มันช่าง ลัลล้าซะจริง~อุฮิ

ใกล้จะสอบชี้ชะตาแล้วสิ....ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย~ฮ่าๆ//เฉาะหัวตัวเอง...ตาย!

รีบๆอัพซะก่อนที่กระผมจะดองไว้อีกนานแสนนาน ~

โฮ่ๆวันนี้จะอัพฟิคให้จบซักที

ไหนๆก็ได้กลับมาเล่นคอมที่บ้านแบบ นอนสต็อปทั้งที...อุฮิ

.: FIC...ending[D18]...|yaoi|:.3.

..................

.............

.....

...

..

.

มันยิ่งทำให้ฮิบาริหวั่นไหว

....เขาเอง..ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไปดี......

....ความรัก...ที่ไม่เคยได้รับจากใคร.....และไม่มีใครที่จะหยิบยื่นให้......

....ไม่เคยรู้จักกับสิ่งนี้แล้วจะต้องทำอย่างไรต่อไปล่ะ.....

"รู้สึกไม่อยากให้ฉันต้องจากไปไหนมั้ย..."ดีโน่กระซิบที่ข้างหู

 ร่างบางที่อยู่ไหนอ้อมอกพยักหน้าเบาๆ

"แล้วอยากที่จะรักกับฉับบ้างไหมล่ะ..."ถามเบาๆอีกครั้ง

.....ความรักไม่ต้องการระยะเวลา  ขอแค่อยากจะรัก....แล้วความรักก็เกิดขึ้นในใจคนสองคนไม่ยาก......

ฮิบาริซบใบหน้าลงบนอ้อมอกของร่างที่สูงกว่าแทนคำตอบจากใจ....แม้ว่าร่างนี้จะถูกรัดรึงด้วยแส้.....แต่ทว่าไม่ยักกะรุ้สึกอึดอัดอะไร...แต่กลับรุ้อบอุ่นและปลอดภัยด้วยซำไป...ที่พักพิงเดียวของหัวใจ

...บัดนี้มีแล้ว....

.....ที่ตรงนี้ไง......

"ฉันเอง.....ก็..."อยากจะเอ่ยออกมาเพื่อเป็นพยานรัก

แต่กลับเอ่ยได้ไม่จบประโยค...เมื่อนิ้งเรียวของอีกฝ่ายยื่นมาแตะริมฝีปากไว้เป็นเชิงไม่ให้พูดต่อ   ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปของร่างสูงจะประกบลงไป  แล้วโพรงปากหอมหวานของอิบาริก็ถูกรุกล้ำด้วยเรียวลิ้น

....สัมผัสนี้ช่างอ่อนโยนจนอยากจะหยุดเวลาเอาไว้.....

จุมพิตนี้เนิ่นนานจนกระทั่งริมฟีปากได้รูปของดีโน่จะผละออกมา    แล้วมือก็ค่อยๆเลื่อนมาแกะแส้จากร่างที่อยู่ในอ้อมกอดออก

ช่วงเวลาที่ดีโน่ค่อยๆคลายแส้ออก...รู้สึกเหมือนกับถูกปล่อยมือจากร่างสูงกว่า

....ไม่อยากให้เวลาเดินต่อไป.....

.....กลัวบางอย่างขึ้นมาอย่างกระทันหัน....

"ขอโทษน่ะ..."กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย  ยิ้มให้บางๆแล้วแล้วปล่อยมือลง

....ตอนนี้จิตใจของร่างบางสับสนและกลัวในสิ่งบางอย่างขึ้นมาจับใจ

"ฉันคงต้องกลับอิตาลี..."พุดจบแล้วก็หันหลังให้

.....อะไรกัน.....

"น่าจะได้พบกันเร็วกว่านี้.....ซักวันหนึ่งก็ยังดี..."แม้จะพึมพำเบาๆแต่ว่าฮิบาริก็ยังได้ยิน

...บอกคำว่ารักแล้วก็จากไปอย่าง่ายๆ...

"อย่าไป...หันกลับมาสิ...."น้ำเสียงสั่นเครืออย่าควบคุมไม่ได้....น่าเจ็บใจจริงๆ

"...."ดีโน่ก้าวเดินต่อไปโดยไม่แต่จะหันกลับมามอง...

...น้ำตาที่ไม่เคยคิดว่าจะหลั่งไหล............กลับไหลรินเต็มใบหน้า

...ความรัก...เปราะบางขนาดนี้เลยเหรอ....

...จากเริ่มต้น...กลับสิ้นสุดโดยไม่ถึงวัน....

ร่างกายอ่อนแรงไปดื้อๆร่างนี้ทรุดลงกลับพื้น  หยาดน้ำตาพรั่งพรูโดยเหมือนจะไม่มีวันเหือดแห้ง....

อ่อนแออย่างที่ไม่เคยป็นมาก่อน

แม้จะรักชั่งเวลาที่แสนสั้น....แต่ก็ได้รักหมดหัวใจ

แววตานี้เศร้าหมอง....

...ไม่รู้เมื่อไหร่จะกลับมาเย็นชาเหมือนน้ำก้นบ่อเหมือนเก่า

...คำว่ารักที่บอกมาเหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในน้ำใสดุจกระจก...ก่อให้เกิดระลอกคลื่นบางเบา....ที่ถึงแม้จะหยุดลงไปแล้วแต่ก้ไม่ได้หมายความว่าน้ำนั้นจะใสสะอาดดั่งแต่ก่อน.....

ขุ่นมัว

ไร้บริสุทธิ์

...เพราะใครกัน....

+++++++++++++++++++++++++++++++++FIN+++++++++++

YAHHHHHAAAAAAAAA!!!!!!

โบกมือบ๊ายบายก่อนจะจรลีหนีทอนฟา...//อุฮิ^w^

 //หล่อโฮรกกก~

+CHRONICLE+